Ali ÖZGAN
KENDİN YAZ ŞİİRİNİ
Kırıntılar avuntumuz olurduYitip giden zaman inat.
Yalnız aşklar vardı,gökyüzü kapayınca
kendini..
Düşler kurardık,şiirlerimizde,
Ağlardık karıncalar incinince
Ve emekçilerle coşardık,düşlere yolculuk ederek.
Bir 14 Şubat günü bize yakıştırıldı,anlatmak aşk'ı
Baktığımız gemiler yanıyor için için..
Büyüttüğümüz ekmek yetmeyince
kırıntılara bakmaz oluyor gözler
Gözler ya,hani üşüyünce ısıtan,ağlayınca güldüren..
Şimdi dönüp bakmaz gökyüzüne
Ama ellerim hala kanıyor sevgili..
Düş sokağında bir zaman durur
Gurbet olur,sıcacık dokunuşlar
Alnımızdaki ter karışır sigaramızın kokusuna
Ve gözlerde yalnızca pırıltısı okunur ay'ın
Şimdi soğuk duvarlar yüzümüze yansır..
ayışığını göremeyen tenimiz,
ezginin günlüğünde yazılır.
Büyük olsun ama,daha büyük..
bir an bile düşmeden,bakmadan ardına
yitirilen sözcüklerin olsun yeniden
ama,
kendin yaz şiirini yalancı baharlara
kanmadan....
Anahtarlar: KENDİN YAZ ŞİİRİNİ şiiri, Ali ÖZGAN - KENDİN YAZ ŞİİRİNİ şair, KENDİN YAZ ŞİİRİNİ şiiri oku dinle, Ali ÖZGAN - KENDİN YAZ ŞİİRİNİ şiiri oku, sesli şiirini dinle, şiirini Ali ÖZGAN - KENDİN YAZ ŞİİRİNİ şiirini yayınla